Ongedierte? | Mieke Mosmuller

ongedierte?-|-mieke-mosmuller

20-05-20 11:12:00,

door

Mieke Mosmuller

20-05-2020

0 commentaren
Print!

Het spijt me dat ik deze keer met een zekere ironie ga schrijven. Het valt niet altijd te vermijden. De volgende keer sla ik weer een andere weg in.

Ooit (lang voordat ik gevraagd werd om in Brugge over dit thema een aantal seminars te geven) heb ik me voorgenomen om voor elke van de twaalf wereldbeschouwingen – zoals Rudolf Steiner die heeft beschreven in zijn voordrachten in GA 151, Der menschliche und der kosmische Gedanke – een roman te schrijven, waarin de hoofdpersoon vast in een bepaalde wereldbeschouwing zit en op een zeker moment Johannes ontmoet. In 1999 verscheen het eerste boek De man in het Vondelpark, gewijd aan het materialisme. Ik heb de wereldbeschouwingen niet benoemd, alleen op het omslag door het betreffende dierenriemteken aan te geven. In 2019 had ik er zes geschreven, de laatste was Hemelse Roos in 2010. Toen begon mijn seminar activiteit en vond ik de rust niet meer.

Maar in 2019 kwam van verschillende kanten de vraag om nog een keer een roman te schrijven en ik koos de wereldbeschouwing mathematisme, de Tweelingen. Ik ben eraan gewend dat de meditatieve verdieping in het thema een persoon doet verschijnen, die mij dan op zijn/haar pad brengt. Ik schrijf natuurlijk wel zelf, maar er blijkt toch altijd een bepaalde wetmatigheid in verborgen te liggen. Zo werd er nu een hoogbegaafd kind geboren dat zich geheel in het moderne gebied van de kunstmatige intelligentie te buiten ging, terwijl hij toch eigenlijk best een aardige vent geworden is, die samenwoont met zijn vriendin, die heel wat meer genuanceerd naar het bestaan kijkt.

Mijn hiervoor noodzakelijke studie bracht me bij de idee van de singulariteit, vooral naar voren gebracht door Ray Kurzweil, die met name ook bekend is vanwege zijn baanbrekende werk op het gebied van spraak naar tekst, oorspronkelijk bedoeld voor doven. Maar inmiddels kun je van die techniek dankbaar gebruik maken om voordrachten automatisch te laten uitschrijven – hoewel mijn voorkeur uit blijft gaan naar een mens die dat werk doet, want het systeem werkt fonetisch en snapt de gedachten niet…

De roman werd er een over de singulariteit en over een persoonlijke overwinning daarop door de hoogbegaafde hoofdpersoon.

 » Lees verder

Leren | Mieke Mosmuller

leren-|-mieke-mosmuller

13-05-20 09:40:00,

Deze keer wil ik een ander gezichtspunt belichten. In de afgelopen weken is een beeld geschapen van de mens als een wezen dat zich alleen maar passief weren kan. Afstand houden, mondkapjes dragen, contact uit de weg gaan enzovoort. Er is een belager en we kunnen alleen op een zinvolle manier voorkomen dat we ten onder gaan door die belager op een afstand te houden.

Zoals alle mensen denk ook ik daarover na. Wanneer je heel erg bang bent voor een besmetting, ligt het natuurlijk ook wel voor de hand om ervoor te zorgen dat je niet met dat besmettende agens in contact komt. Maar waar deze aanpak aan voorbijgaat, is dat een mens een lerend wezen is. Natuurlijk wordt er wel over immuniteit gesproken. Wanneer je die hebt dan heb je blijkbaar iets geleerd, namelijk hoe je je onkwetsbaar moet maken tegenover een virus. Ook wordt er over vaccinatie gesproken, wat zoiets lijkt te zijn als een maatregel van ‘wie niet horen wil, moet voelen’, met andere woorden: ik geef je een pak slaag, zodat je in het vervolg goed weet hoe je je te gedragen hebt, namelijk immuun zijn. Het is een vrij gewelddadige aanpak.

Dus iets van een besef dat de mens iets kan leren is er nog wel.

Maar wanneer je begint te spreken over maatregelen die een mens kan nemen om zichzelf te versterken, dan behoor je al snel tot de irrationele (gevaarlijke) kwakzalvers – op zijn best.

Maar daarover wilde ik het niet hebben. Ik wilde deze keer schrijven over de mens als een lerend wezen. Het is interessant om je daarop eens te bezinnen en eens te kijken wat voor leercapaciteit een mineraal, een steen heeft. En een plant, waarbij je eerder zou spreken over gewend raken aan iets. Een dier dat zeker in staat is om door omstandigheden of door training bepaalde dingen te leren — die dan wel binnen het bereik van zijn instinct moeten liggen. En dat alles dan te vergelijken met de mens als lerend wezen. Dan krijg je wel bewondering voor de soort waartoe je behoort.

Dat we leren lopen, spreken en denken is al wonderlijk. Maar wanneer je dan bedenkt wat je met dat lopen, spreken en denken verder tot ontwikkeling zou kunnen brengen door leerprocessen,

 » Lees verder

Het getal | Mieke Mosmuller

het-getal-|-mieke-mosmuller

06-05-20 01:59:00,

door

Mieke Mosmuller

06-05-2020

4 commentaren
Print!

In het voorjaar van 2019 kwam er een boekje van mij uit, Het Geheim van het Getal. Ik heb er veel moeite voor gedaan om onder te duiken in de essentie van het getal. Ik moest Pythagoras, Plato en Boëtius bestuderen. En opnieuw voelde ik sterk hoe machteloos ons intellect is in vergelijking met het inzicht van deze oude denkers. Wie denkt er nog bij het rekenen aan dat er een verschil is tussen hoeveelheid en grootte? Dit is zo’n gewoonte geworden dat je er niet eens over na hoeft te denken.

Zo hebben we ook het fenomeen nul. Voor ons is het vanzelfsprekend, maar wie weet dat dit ‘getal’ pas rond het jaar 1000 in de Europese wereld is gekomen? Daarvoor was er geen symbool voor ‘niets’.

Vandaag worden we gebombardeerd met getallen. Rudolf Steiner wees er ook op dat de mens niet zo heel veel kan overzien. Onder tien gaat het, daarboven nog een beetje, maar dan faalt het overzicht en wordt het getal een abstracte grootheid of hoeveelheid. Dan hebben we verhoudingen nodig om te kunnen interpreteren. Als je zegt 1650 km, dan heb je niet veel. Maar als je zegt: dat is de afstand Amsterdam-Rome … Dan wordt het begrijpelijk, krijgt het getal betekenis. Dat is vanzelfsprekend, je hebt een verhouding nodig. Het aantal is een relatief gegeven. Toen de euro nog niet bestond, was je in Italië al snel miljonair, in Duitsland moest je veel rijker zijn en in Engeland moest je echt heel veel geld hebben — alles naar verhouding.

Dit voor de hand liggende inzicht lijkt nu te zijn verloren gegaan. Men smijt de getallen gewoon op tafel, dag na dag, bij voorkeur de sterftecijfers, en geeft geen verhoudingen aan. Ja, relatie tot de dood, en relatie tot het land. Voorzichtig ook de relatie met de leeftijd, maar dat maar liever niet. Zo gaan relaties en proporties verloren. Duizend is veel. Twintigduizend is heel veel. En als het woord dood ermee geassocieerd wordt, is het verschrikkelijk.

Wie is er gestorven? Gestorven aan Corona, of Covid-19. Eigenlijk moeten alleen degenen worden geteld die niet zouden zijn gestorven zonder Covid-19. Maar nu is het omgekeerde het geval,

 » Lees verder

Het geloof | Mieke Mosmuller

het-geloof-|-mieke-mosmuller

29-04-20 01:11:00,

door

Mieke Mosmuller

29-04-2020

2 commentaren
Print!

Op het spreekuur in Den Haag kwam vaker een oudere heer en we hadden dan de gelegenheid om zo beschouwingen over het leven te hebben. Hij was makelaar van beroep, was een stuk ouder dan ik en hij zei: De wereld is geworden tot een warenhuis zonder nooduitgang. Waarschijnlijk heeft hij inmiddels die nooduitgang wel gevonden. Het is de vraag of dat voor hem een uitgang was of een eindpunt. Veel mensen vinden het punt van de dood een eindpunt. En ze vinden dat je je illusies maakt wanneer je daar anders over denkt. Zij zijn de verlichten onder ons en zijn allang aan die fase voorbij dat ze nog zo onnozel waren om in iets te geloven dat verder gaat dan direct zichtbaar en aan de hand daarvan denkbaar.

Inmiddels wordt het steeds moeilijker om het op deze planeet uit te houden. Maar je hoeft nu niet meer te zeggen dat het een warenhuis is zonder nooduitgang. Het is een leugenbouwwerk geworden zonder nooduitgang. De nooduitgang was nog altijd dat er meerdere meningen waren, dat er discussie was en dat je altijd met je rationele denken, je gezonde verstand, kon zoeken naar houvast in de mededelingen. Voor zover je een verstandig houvast vond, kon je ook geloof hechten aan de meegedeelde inhouden.

Het is inmiddels zo ongeveer onmogelijk geworden om ergens houvast te vinden. In de NRC van zaterdag wordt binnen dezelfde krant gesteld dat de WHO waarschuwt voor het grote risico wanneer de landen hun maatregelen versoepelen, want er is nog onvoldoende immuniteit. Komt dan niet meteen de vraag bij je op: Hoe moet die immuniteit tot stand komen wanneer je geen contact met mensen hebt?

Maar goed, de WHO zegt: er is onvoldoende immuniteit.

Aan de andere kant staat er ook dat de WHO stelt: immuniteit is geen bewezen waarborg dat je ongevoelig voor de besmetting met COVID-19 bent geworden. Kortom, er is geen nooduitgang: Je krijgt de gelegenheid niet om immuniteit op te bouwen, maar die is juist nodig om de maatregelen te mogen versoepelen. Maar, omdat de immuniteit onvoldoende is moeten de maatregelen worden gehandhaafd. Alleen, het hebben van een immuniteit is geen enkele bewezen garantie dat ik de ziekte niet zal krijgen.

 » Lees verder

Beleving | Mieke Mosmuller

beleving-|-mieke-mosmuller

22-04-20 09:37:00,

door

Mieke Mosmuller

22-04-2020

2 commentaren
Print!

In tijden van crisis moet je je toch minstens dagelijks afvragen wat er eigenlijk met je gebeurt. Ik bedoel dat er in de wereld veel gebeurt, dat is duidelijk, maar je wilt daar toch ook graag een verhouding toe vinden. Daarom moet je op de veranderingen letten die er met je belevingen gebeuren: Waar was ik gisteren in mijn beleving en waar ben ik nu? Die vraag stel je niet omdat het zo belangrijk is dat jij dit of dat voelt, beleeft, weet, omdat het jouw oordeel is, mijn oordeel enzovoort, maar omdat bij een rustige aanschouwing van de eigen innerlijke toestand de meeste kans bestaat dat een raadsel waarin je je bevindt, wordt opgelost. Als het goed is vindt ieder mens dezelfde oplossing, zij het individueel gekleurd.

Informatie komt er genoeg, maar wat betekent al die informatie nu toch allemaal precies? Vorige week heb ik de vraag naar de eerste vraag gesteld en uiteraard heb ik mij die vraag ook zelf gesteld. Het is opvallend dat in de media de ernst van deze pandemie niet ter discussie gesteld wordt. Het is een ernstige pandemie, daarover bestaat geen discussie. Hij of zij die dat wel doet, krijgt op zijn gunstigst te maken met heftige afkeuring — maar het kan ook verder gaan en in elk geval komt het niet als een te overwegen mening in de kranten. Het is een merkwaardig verschijnsel dat je je blijkbaar niet mag afvragen: Wordt er niet overdreven omgegaan met deze virusziekte? De dagelijkse aantallen doden worden onbeproefd op hun verhouding tot andere sterftecijfers doorgegeven en we worden murw van alle doden. Je ziet wel een paar zogenaamde prominente figuren die de ernst van deze pandemie niet willen zien of die wel willen zien, maar de consequenties niet willen trekken (dat is iets anders dan de vraag stellen) en dat zijn over het algemeen niet de mensen met wie je je graag zou identificeren.

We krijgen dagelijks YouTube filmpjes, krantenberichten, tijdschriftartikelen, radio-interviews toegestuurd en daartussen is er soms ook een bericht dat zo op je werkt dat je denkt: Dat zou wel eens waar kunnen zijn! Bijvoorbeeld het interview met Knut Wittkowski, maar ook het interview met Michaela Glöckler. Beiden wijzen erop dat voor de bestrijding van een virus dat aanleiding geeft tot ademhalingsproblemen door pneumonie het van belang is dat er een zo snel en groot mogelijke immuniteit door het gehele volk heen tot stand komt.

 » Lees verder

Zelf-beheersing | Mieke Mosmuller

zelf-beheersing-|-mieke-mosmuller

31-03-20 09:23:00,

Dus nu hebben we aangenomen dat er echt sprake is van een pandemie. Hoe je het ook wilt noemen, er is wereldwijd een soort griep, een virale infectie veroorzaakt door een coronavirus, die kan leiden tot ernstige complicaties, namelijk dubbele longontsteking, die vooral voor oude en reeds zieke mensen een bedreiging vormt. (De volgende keer zal ik wat meer cijfers laten zien.) Nu is de vraag: zijn er andere manieren om zichzelf te beschermen dan alleen door het vermijden van besmetting?

Het virus kan alleen overleven als het een gastheer heeft. Als we het als gastheer zouden kunnen afwijzen, zou het niet kunnen overleven. Maar de wereldwijde maatregelen zijn er alleen op gericht om besmetting te voorkomen, verder lijkt niets te worden erkend. Ik hoorde dat bij het zoeken op Google naar homeopathische artsen of zelfs psychologen, de waarschuwing voor COVID-19 verschijnt. Dit lijkt al suggestief: zoek niet naar dergelijke oplossingen, gehoorzaam de maatregelen! Het maakt niet uit dat de ene (het gehoorzamen aan de maatregelen) en het andere (het versterken van de eigen kracht) tegelijkertijd toch mogelijk zou zijn, speelt geen rol, want de andere kant, die van de gastheer, is alleen voor liefhebbers en vage idealisten.

Positiviteit en hoop

Het zij zo. Wat kunnen we doen om te voorkomen dat het virus ons als gastheer kiest?

Positiviteit! Dat is misschien wel de belangrijkste kracht. Een sterke Ik-werking vormt een pantser. Het Ik is hier niet bedoeld als ego, maar als ‘zelfbestuur’, als een voorbeeld van vrijheid en zeggenschap over het eigen wezen. Zelfs in tijden waarin deze zelfbeheersing – zoals nu – wordt onderdrukt, blijft de mogelijkheid bestaan om het eigen wezen te beheersen.

Men kan zich van de bedrukking bevrijden door vrij te kiezen voor het volgen van de maatregelen, ook al zijn ze misschien onzinnig: Denk, voel en doe niets wat je niet begrijpt, kies en doe dan vanuit je eigen zelfbeheer. Zo kunnen we ons bevrijden. Je zult met verbazing naar de cijfers en statistieken kijken, waarbij je de conclusies niet eerder accepteert dan dat je ze hebt onderzocht. Dan zul je bijvoorbeeld merken dat…

– Op woensdag zou het aantal doden op die dag 80 zijn, men zegt dat dat de dagelijkse stijging tot stilstand brengt, want sinds zaterdag is het aantal niet meer dan 50 geweest..,

 » Lees verder

Virus | Mieke Mosmuller

virus-|-mieke-mosmuller

24-03-20 11:45:00,

door

Mieke Mosmuller

24-03-2020

2 commentaren
Print!

Doordat in de vorming van de publieke opinie niet voldoende gezorgd wordt voor kennis met betrekking tot de ziekteverwekker en de gebruikte test wil ik hierover iets zeggen. Ik heb al eerder geschreven dat ik telkens weer ervaar dat mijn beleving niet mee wil met de feiten. Dat heeft ook met het ontbreken van feiten te maken. Zo wordt van het begin af aan gesproken over tests waarmee het Coronavirus kan worden vastgesteld. Ik wil dan graag weten wat dat voor test is en ga zoeken. Overal alleen maar het woord test, maar geen onderbouwing. Tenslotte vond ik een filmpje: [link]

Daaruit bleek me dat het om een DNA of RNA test gaat. PCR, Polymerase Chain Reaction. We moeten ons hierbij dus niet de oude vertrouwde test voorstellen waarbij het micro-organisme zelf wordt aangetoond, onder de microscoop of zelfs de elektronenmicroscoop. Het is een afgeleide dat getest wordt, namelijk het chemisch aanwezige DNA. Dat heeft in de publieke opinie de status van absolute zekerheid zonder foutpercentage gekregen.

Wat is dan eigenlijk een virus? In de tijd van Rudolf Steiner was het wel al bekend, maar nog niet zichtbaar gemaakt, men kende het alleen als een ‘agens’, een werkzaam iets dat zichzelf vermeerderde en dus meer was dan een chemische stof: een in zekere mate levend wezen. Het is de Nederlander Martinus Willem Beijerinck die dit agens als eerste (1886) gewaarwerd in zijn onderzoek van een aantasting van tabaksbladeren. Van hem komt de naam, contagion vivum fluidum ofwel virus (Latijn, met als betekenis slijm, etter, (slangen)gif). Maar gezien kon het nog lang niet worden.

Wanneer Rudolf Steiner sprak over de griep of de influenza sprak hij steeds over bacillen of plantdiertjes, dierplantjes, en hij sprak erover als existerende micro-organismen die niet de primaire ziekte-oorzaak zijn, maar die symptomen veroorzaken op grond van een onderliggend probleem, dat van velerlei aard kan zijn. Een griep, influenza, corona krijg je niet door het agens, maar door je zieke onderliggende toestand, die ook van meer psychische aard kan zijn. Dat deze micro-organismen niet zouden bestaan heb ik bij hem nooit gelezen, hij ziet alleen hun mogelijke aanvalskracht als niet absoluut.

Een virus zou dan ook een agens zijn,

 » Lees verder

Corona 2 | Mieke Mosmuller

corona-2-|-mieke-mosmuller

19-03-20 12:18:00,

door

Mieke Mosmuller

19-03-2020

5 commentaren
Print!

Als we nu alle getalsverhoudingen negeren en alleen nog maar volgen wat ‘de autoriteiten’ ons opleggen, moeten we geloven dat we overgeleverd zijn aan een zeer groot gevaar. (We hebben sowieso de verkeerde gegevens ter rechtvaardiging gekregen, alleen weten we niet precies wat ze zijn – hiervoor verwijs ik u naar mijn andere teksten over dit onderwerp). Ik heb geen welomschreven samenzweringstheorie op voorraad en laat nog steeds de mogelijkheid open dat het gevaar – dat niet duidelijk is – reëel is en dat de maatregelen juist zijn. Aan de andere kant blijft de mogelijkheid dat we brutaal worden voorgelogen net zo open. Misschien zelfs met een goede bedoeling.

Maar als we ons van alle overwegingen onthouden, dan is het in ieder geval zo dat we bedreigd worden en zullen worden. Wat ik echter wel mis is wat er in eerdere rampen nog min of meer volledig aanwezig was: geestelijke, geestelijke en religieuze troost. De materialist heeft dat niet nodig. Maar er zijn nog steeds veel christenen op deze aarde. Ze moeten een tegenwicht vormen tegen de ‘isolatie op grond van de angst voor infectie’. Ik zal hier kort de uitspraken van drie Nederlandse christelijke kerkelijke organisaties citeren:

Rooms-Katholieke Kerk
‘Vanwege de uitbraak van het coronavirus schrapt de Rooms-Katholieke Kerk alle zaterdags- en zondagsmissen tot het einde van de maand. Mensen kunnen in principe wel de kerk in om zelf te bidden. … Eerder had de Rooms-Katholieke Kerk al bepaald dat hosties niet op de tong mogen worden gelegd en dat er geen wijwater mag worden gebruikt bij het betreden en verlaten van de kerk.’

Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK)
„Het is onvermijdelijk om nu ook als plaatselijke kerk de nodige maatregelen te nemen om verdere verspreiding van het coronavirus te voorkomen. Voorzienigheid en voorzichtigheid gaan samen op.” …
“Wij vertrouwen erop, dat u als kerkenraad in verantwoordelijkheid de richtlijnen van de overheid op zult volgen. Ook de overheid is ons immers door de Heere in Zijn voorzienige zorg gegeven.”…
„Verootmoediging past ons wel. Bepaalt zo’n virus ons niet bij de gebrokenheid door de zonde en het zeer beperkte van ons menselijke vermogen om het leven te máken of maar in stand te houden?

 » Lees verder

Corona | Mieke Mosmuller

corona-|-mieke-mosmuller

17-03-20 11:33:00,

door

Mieke Mosmuller

17-03-2020

2 commentaren
Print!

Sinds Corona heb ik gevoelens die niet mee willen gaan met de gang van zaken. Het is raadselachtig. Maar dan lees ik de volgende passage in GA 254, p. 179 van Rudolf Steiner. En dat is precies wat het is, ook al is het eindresultaat verre van duidelijk, de hele aangelegenheid moet zich nog ontvouwen.

‘In een dorp kwam eens een vreemdeling aan die een kennis van de burgemeester was. Hij kwam te paard aan en reed het dorp in. Het was een interessante verschijning voor het dorp. Mensen renden de straat op om naar de vreemdeling te kijken. Hij zette zijn paard op stal bij de burgemeester en verbleef van zaterdag tot zondag in het huis van de burgemeester. Op maandag wilde hij vertrekken en vroeg hij om zijn paard. Toen zei de burgemeester: Je kwam te voet, je had geen paard. – Alle bezwaren hiertegen werden door de burgemeester met de woorden beantwoord: “Je had geen paard. – Tenslotte zei hij: “Laten we het dan aan de mensen in het dorp vragen, ze moeten je gezien hebben toen je het dorp binnenkwam. – Dus liet hij alle mensen in het dorp komen en vroeg hen of ze de man te voet hadden zien komen, en ze zeiden allemaal: ‘Ja,’ en nadat ze allemaal deze toezegging hadden gedaan, zei hij: ‘Nu zweren jullie allemaal dat de man te voet is gekomen. – En ze zwoeren allemaal dat deze man te voet kwam. Dus moest hij het dorp te voet en zonder paard verlaten. Na enige tijd reed de burgemeester achter hem aan en bracht hem zijn paard. Toen zei de man: “Wat was het nut van al deze komedie? Waarop de burgemeester antwoordde: “Ik wilde je alleen maar voorstellen aan mijn gemeenschap!

Natuurlijk was er Ahriman in het spel, en hij handelde als een objectieve kracht; hij deed zeer goed werk. De anekdote is meer waar dan waar, want die vindt voortdurend onder ons plaats. Het hele menselijke leven neigt ertoe de mensen die op de afwezigheid van het paard zweren steeds talrijker te maken. ‘Wat precies de ‘afwezigheid van het paard’ is, in ons geval nu, is mij alleen in het algemeen duidelijk. Hier zijn wat beschouwingen:

• Er is veel gebeurd in de afgelopen week.

 » Lees verder

De kroon | Mieke Mosmuller

de-kroon-|-mieke-mosmuller

11-03-20 07:53:00,

door

Mieke Mosmuller

11-03-2020

2 commentaren
Print!

Deze keer enige reflecties op het thema dat iedereen bezig lijkt te houden: Corona. Bij electronenmicroscopisch onderzoek lijkt het virus op een kroontje, en kreeg de naam Corona. Het zal vast geen toeval zijn dat juist die naam ook nog een andere betekenis heeft:  het menselijke ik, de kroon op de natuurlijke schepping, en de apocalyptische belofte voor het zesde cultuurtijdperk.

Vanaf het begin van de berichtgeving wil mijn beleven niet mee met de gegeven feiten. Er woedt een griep waarbij doden vallen, het sterftepercentage ligt rond de 3 procent, wat hoger is dan bij een gewone griep. Er zijn in het verleden een paar heftige epidemieëen geweest, die veel levens hebben geëist. Deze griep door Corona moet kost wat kost worden ingedamd, mag niet een wereldwijde vorm aannemen.

Een geneesmiddel is er (nog) niet, vaccinatie kan (nog) niet. Alles wordt op alles gezet om besmetting te voorkomen: isolatie, mondkapjes, beschermede kleding, quarantaine, afsluiten van steden en provincies. Toch verspreidt het virus zich, maar je kunt natuurlijk niet vergelijken met wat er was gebeurd, wanneer al deze maatregelen niet waren genomen.

Ik word goed op de hoogte gehouden van de getallen, vandaag, zondag 8 maart 2020 staat de teller als volgt: huidige gevallen 42.606; overleden 3594; genezen 59.965. (Johns-Hopkins University). Dit zijn mondiale getallen. De wereldbevolking telt op dit moment 7.769.496.470 inwoners, (worldometers.info) een paar seconden later zijn het er alweer 50 meer. Meer dan 7,7 miljard mensen bevolken deze aarde. In China wonen er daarvan 1.439.323.774. Dat is bijna 1,5 miljard. Een aantal besmettingen van 80.000 valt dan nog mee.

Uiteraard is elk overlijden een verlies en wil je dat voorkomen. Maar dezelfde regeringen die nu de paniek krijgen of geven door deze besmettingscijfers, blijven kalm bij aantallen doden door andere oorzaken, bij oorlogsdoden, bij natuurrampen, bij zware ongeneeslijke ziekten. Natuurlijk vindt men dat ook wel erg, maar de mogelijkheden van controle, zoals bij besmetting, ontbreken. Is het dat? Of is dit het enige terrein waarop wereldwijde overeenstemming heerst?

Kortom, ik begrijp er niets van. Dat wil zeggen … deze gang van zaken roept zwaarwegende vragen op. Ik illustreer met een aantal artikelen in de NRC van afgelopen week.

  • Is deze griep gevaarlijker dan wij mogen weten?

 » Lees verder

Eurythmie | Mieke Mosmuller

eurythmie-|-mieke-mosmuller

04-03-20 11:06:00,

De eurythmie is een kunstvorm die bij het grote publiek nauwelijks bekend is. De bekendheid bestaat eigenlijk alleen bij mensen die op de vrije school hebben gezeten, waar dit een meestal niet geliefd kunstvak was en hier en daar nog is – en bij de antroposofen die deze kunstvorm min of meer terecht als een specifiek antroposofische zien.

Vandaag wil ik een poging doen om met niet al te veel woorden uiteen te zetten waar deze kunstvorm op berust en hoe je als mens in de buurt kunt komen van dat gebied waar de eurythmie uit voort gekomen is. Bij de bekende kunstvormen is dat voor de mensen wel duidelijk. Wanneer je spreekt over de schilderkunst, dan weet iedereen dat die met beeldvorming te maken heeft en dat je dat wat uiterlijk of innerlijk beeld is, concreet of abstract, in een uiterlijke voor iedereen waarneembare vorm brengt. Zo kun je alle kunstvormen als uiting van een bepaald gebied van waarneming zien. Wanneer je dat voor de eurythmie wilt doen dan moet je een gebied openen dat net als de beeldvorming bij iedere mens op een heel natuurlijke wijze werkzaam is, maar waar je in dit geval doorgaans niet naar kijkt en ook geen weet van hebt.

Zo heeft ieder mens beschikking over een zuiver zintuigvrij denken. Dit zintuigvrije denken dat ter beschikking is ontsnapt echter vrijwel geheel aan het bewustzijn en dat betekent dat, hoewel wij als mensen daar op een volmaakte wijze gebruik van maken, we toch geen besef ervan hebben.

De anthroposofie brengt dit besef naderbij. Dan leer je in jezelf kennen dat je om te kunnen denken en begrijpen een aanleg hebt tot het gebruik van begripscategorieën en logische wetmatige verbindingen, waardoor je je kunt oriënteren in de buitenwereld en waardoor je wetenschap kunt bedrijven. De mens is in staat om dit perfect te hanteren. Het is de waarheid op zich en het maakt niet uit of je met behulp daarvan ook werkelijk waarheid vindt of onwaarheid beweert.

De bekendheid bestaat eigenlijk alleen bij mensen die op de vrije school hebben gezeten, waar dit een meestal niet geliefd kunstvak was en hier en daar nog is – en bij de antroposofen die deze kunstvorm min of meer terecht als een specifiek antroposofische zien.

Dat is op zich een interessant thema tot overdenking,

 » Lees verder

Het Boze – 2 | Mieke Mosmuller

het-boze-–-2-|-mieke-mosmuller

12-02-20 09:16:00,

door

Mieke Mosmuller

12-02-2020

2 commentaren
Print!

Ieder mens kent het boze zoals hij zich zelf kent, want het laat niemand onberoerd. De heiligen kennen het ook, zij kennen het nog beter dan de ‘zondaars’, omdat het in hen bewust wordt. Een paar jaar geleden publiceerde ik een aantal teksten over het boze en liet ik de grote denkers en religieuze leraren aan het woord.

Nu hebben we in de vorige eeuw een openbare uitbraak van het boze in verschillende vormen gezien, vormen die nog steeds voortduren. Dit is iets waar scherpzinnige mensen in onze moderne tijd diep over hebben nagedacht.

Dan wordt duidelijk hoe zwak de mogelijkheden tot nadenken zijn als men niet beschikt over een helderziend schouwen – of in ieder geval over een door de geesteswetenschap verdiept denken. Goethe ontwikkelde een aanschouwende oordeelskracht, dat wil zeggen dat de feiten bepalend zijn voor het oordeel. In onze tijd moet echter een schouwend bewustzijn worden ontwikkeld, dat ontstaat wanneer de wil de plaats van het denken inneemt terwijl het kennen behouden blijft.

Als men kijkt naar de beelden die bestaan van het Neurenbergproces en het Eichmann-proces in Jeruzalem, kan men nooit tot de conclusie komen dat het kwaad dat in die tijd werd begaan, banaal was.

In ieder geval heb ik zelf nooit in mijn leven naar een groter raffinement gekeken, waarmee de banaliteit door de verdachten wordt geveinsd.

In het Onze Vader is het duidelijk genoeg dat het echte boze te maken heeft met de bewuste keuze in het Ik. Het brood is er voor het fysieke lichaam, de schuld is verbonden met het etherische, de bekoring met het astrale – maar het boze met het ik.

In onze aardse sferen kan alleen de mens boosaardig zijn, de dieren kan men nooit het boze verwijten.

Zelfs als de boze daad te maken heeft met begeerte en woede, waarbij het menselijke element verloren gaat, vindt de keuze voor het goede of het boze plaats in het ik. We staan pas aan het begin van dit boze.

Mieke Mosmuller
Franz Simm, Goethes Faust, Teufelspakt

Het Boze – 2 door Mieke Mosmuller

Commentaren

  • Van


    Marie Anne Paepe

    @
    12-02-2020 16:09:43

    Citaat uit ‘Eichmann in Jeruzalem’

 » Lees verder

Ernst en spel | Mieke Mosmuller

ernst-en-spel-|-mieke-mosmuller

29-01-20 12:52:00,

door

Mieke Mosmuller

29-01-2020

1 commentaren
Print!

Maar het leven op aarde is ook iets lijdends. Het kleine kind brengt ons de hemel op aarde, maar geeft ons ook veel te doen. Het is niet alleen lief en aardig, het is ook nog eens huilerig op onaangename uren, wil onze aandacht als we eindelijk rustig zitten, houdt niet van het eten dat we gekookt hebben, houdt ons de hele nacht wakker, enz… En als het groter wordt, steekt het zijn vingers in de stopcontacten, balanceert het op de trap, gooit de lege beker op de grond, of zelfs de volle… Het wil wat het niet mag, en doet niet wat het zou moeten doen. Het schreeuwt luid in de supermarkt, gaat zitten en wil niet meer mee, maakt je te schande voor de hele wereld. Is dit de kleine engel waar we zoveel respect voor moeten hebben?

Het engeltje moet zich klaarmaken om de aardse uitdagingen aan te gaan. Aan de stevigheid, die altijd weerstand biedt, moet worden geleden, en in dit lijden wordt er gevochten, er is geen andere manier. Als we de problemen in dit licht konden zien, dan zouden we ze met humor tegemoet kunnen treden. Maar we zijn zo serieus geworden als de dieren, die lachen ook nooit.

Hierover bestaat een mooie tekst van Heraclitus, die ik zojuist heb gelezen, zoals Rudolf Steiner die heeft beschreven:

“Het is de oorspronkelijke zonde van de mens, dat hij zich met zijn kennis vastklampt aan de vergankelijkheid. Hij keert zich daarmee af van het eeuwige. Het leven wordt zo zijn gevaar. Wat er met hem gebeurt, gebeurt met hem vanuit het leven. Maar deze gebeurtenis verliest zijn angel als hij het leven niet meer noodzakelijkerwijs waardeert. Dan wordt hem zijn onschuld teruggegeven. Hij kan terug naar de kindertijd, vanuit de zogenaamde ernst van het leven. Wat neemt de volwassene allemaal serieus waar het kind mee speelt. Maar de wetende wordt net als het kind. “Serieuze” waarden verliezen hun waarde vanuit een eeuwig standpunt. Het leven lijkt dan op een spel. “Eeuwigheid,” zegt Heraclitus, “is een kind dat speelt, de heerschappij van een kind.” Wat is de oerschuld? Die ligt in het met de grootst mogelijke ernst te nemen waar die ernst zich niet aan mag hechten.

 » Lees verder

Het kleine kind | Mieke Mosmuller

het-kleine-kind-|-mieke-mosmuller

16-01-20 10:48:00,

door

Mieke Mosmuller

15-01-2020

3 commentaren
Print!

Op verschillende manieren heb ik geprobeerd onder woorden te brengen wat een kind eigenlijk is en hoe je als volwassene in de opvoeding daar mee om zou moeten gaan. De volwassene heeft echter doorgaans totaal geen begrip voor de ontaarding die de mens in de groei naar de volwassenheid doormaakt. Daardoor ziet hij of zij ook niet hoe ontaard de opvoeding is die de kinderen wordt aangedaan.

Het verstand dat in het leven van alledag oordeelt en tot handeling aanzet is aan de heilige onschuld van het kleine kind ontgroeid. Het leeft in zichzelf in de overtuiging te weten hoe het hoort en hoe het moet zijn. Met die ballast treedt het de heiligheid tegemoet, niet meer wetend hoe dat ook weer was, hoe je als kind zelf hebt waargenomen en niet hebt gedacht of geoordeeld, hoe je meeging met alles wat was en verbijsterd moest beleven dat je in het nadoen van wat was de schuld kreeg van wat buiten jouw toedoen was.

Het kind onder de zeven jaar gaat nog met alles mee als een zinvol blad in de wind, het oordeelt niet, het ervaart en doet. De volwassene heeft doorgaans geen zicht op de onbeschrijflijke eigen hoogmoed, namelijk te menen dat een mens een engel kan opvoeden.

Wat is dan eigenlijk opvoeding? Wat kun je nog doen wanneer je overal te gering voor bent?

Een studie maken van het kind en diens bewustzijnstoestand. Zelfkennis opdoen met betrekking tot het eigen oordeelsvermogen en de zelfzucht daarin. Moed ontplooien om spelende kinderen zo lang mogelijk met rust te laten, je er niet mee te bemoeien. Begrip ontplooien voor de diversiteit in karakters, ziele-aard en ik-voorgevoel. Afzien van het willen vormen en plooien, en daarvoor in de plaats de verwondering leren, waarmee je kinderen volgt. Van kinderen onder de 7 jaar geen achting verwachting want het is een natuurlijke gave die je alleen krijgt als je die waard bent.

Later, als ze eenmaal met het leren lezen en schrijven zijn begonnen wordt het allemaal anders. Maar ook dan moet de volwassene de gouden regel respecteren dat je je drang tot opvoeden bewaart voor het moeilijkst opvoedbare kind dat er is: de eigen ziel.

 » Lees verder

Een Kerstverhaal | Mieke Mosmuller

een-kerstverhaal-|-mieke-mosmuller

25-12-19 12:48:00,

door

Mieke Mosmuller

25-12-2019

0 commentaren
Print!

Heel lang geleden wisten de mensen veel meer dan zij nu weten… De mensen van vandaag menen dat ze heel slim zijn en dat zijn ze ook, maar ze weten niet veel. In die tijd, heel lang geleden, wisten de mensen bijvoorbeeld nog dat je verbonden bent met God en dat wat ze wisten breidde zich uit over de hele menselijke beschaving…

Daarna kwam er een tijd dat de mensen dat niet meer zo goed wisten, maar ze hadden wel heel veel wijsheid en die wijsheid breidde zich uit over de hele menselijke beschaving… Daarna kwam er een tijd dat die wijsheid een beetje vergeten werd en dus wisten de mensen niet meer dat ze verbonden waren met God en ze waren ook niet meer zo heel wijs, maar één ding was nog overgebleven en dat was dat ze wisten dat je alles wat verloren is kunt terugkrijgen als je iets weet op te offeren. Daarom brachten zij offers in de hoop, dat ze wat verloren was, toch nog terug zouden krijgen.

Toen brak een tijd aan dat de mensen dat ook niet meer geloofden. Wel keken ze nog vol eerbied naar de sterrenhemel,’s nachts. Zoals je de maan ziet, zo zie je ook heel veel sterren en voor ons hebben die niet echt een betekenis.Geleerde mensen meten alleen maar de afstanden… maar in die vroegere tijd konden de mensen in de sterren nog lezen, zoals wij leren lezen in een boekje – en er was altijd gezegd: Eens zal een ster aan de hemel verschijnen die een heelgrote betekenis heeft. Dat is niet zomaar een ster zoals alle andere sterren, maar die ster wijst naar een heel bepaalde plek op de aarde. Daar zal de koning van de wijsheid, de koning van de verbondenheid met God en de koning van het offer geboren worden.Daar zal de liefde geboren worden…

Als je ‘s morgens vroeg opstaat – in de winter hoeft dat niet zo heel vroeg te zijn, maar in de zomer moet je heel vroeg opstaan omdat te kunnen zien – dan zie je de zon opgaan en als je nou denkt dat je zou gaan lopen naar het land waar de zon echt opgaat,

 » Lees verder

Advent | Mieke Mosmuller

advent-|-mieke-mosmuller

11-12-19 10:17:00,

door

Mieke Mosmuller

11-12-2019

1 commentaren
Print!

Hoe meer ons verstand wordt tot een ‘computer-intellect’, des te moeilijker wordt het om nog sferen waar te nemen die met de seizoenen en de jaarfeesten samenhangen. Dit intellect zorgt ervoor dat de gemoedsbewegingen die worden opgeroepen door de veranderingen in het jaarverloop in het felle licht niet meer worden beleefd. Overdag zijn er de felle kleuren, ’s nachts is er duisternis. Zo simpel is het. En in de zomer is het lang licht, in de winter wordt het vroeg donker. Verder haast je je je leven door om op tijd te zijn voor al die zaken waarmee het leven gevuld wordt.

De nachten zijn nog lang niet heilig, maar ze zijn op komst, het is Advent. Het zou wel heel goed zijn als we de metamorfose in de stemmingen zouden gewaar worden, die onder de directe oppervlakte te beleven zijn.  Een hulp daar bij kan de romantiserende dichter Novalis zijn, die in zij gedicht ‘Hymnen an die Nacht’ en ode brengt aan de magische werking van de nacht. Hier enige van zijn woorden:

‘Omlaag wend ik mij naar de heilige, onuitsprekelijke, geheimvolle nacht. Veraf ligt de wereld – in een diepe kloof verzonken – woest en eenzaam is haar plaats.

In de snaren van de borst waait diepe weemoed. In dauwdruppels wil ik omlaag zinken en mij met de as vermengen. 

Verten der herinnering, wensen van de jeugd, dromen van de kindheid, de korte vreugden van het gehele lange leven en vergeefse hoop komen in grauwe klederen, als avondnevel na de ondergang van de zon. In andere ruimten sloeg de vrolijke vriend het licht op. Zou het nooit meer tot zijn kinderen terugkeren, die met het geloof van de onschuld erop wachten?’

Mieke Mosmuller

Advent door Mieke Mosmuller

Commentaren

  • Het is zo bijzonder, wat ik momenteel o.a. in de natuur waarneem.

    Buiten maak ik er af en toe foto’s van en stukjes film, maar vanbinnen is het te beleven/ervaren. Danke voor deze bijdrage en een bijzondere advent gewenst.

    Thorvald.

 » Lees verder

Ondernatuur | Mieke Mosmuller

ondernatuur-|-mieke-mosmuller

13-11-19 10:20:00,

door

Mieke Mosmuller

13-11-2019

1 commentaren
Print!

Je kunt je wel afvragen hoe deze mensheid ooit moet overwinnen wanneer zij haar eigen kwaliteit niet op waarde weet te schatten en zich totaal uit handen geeft aan een kwaliteit die zij weliswaar geschapen heeft maar die de hare niet meer is. We zijn tenslotte begaafd met verstand en met wil en daar tussen in ligt ons beleven, het voelen. Besef je dat het aan de zintuigen gebonden verstand met elektriciteit te maken heeft en de persoonlijke wil met magnetisme en dat het elektrische verstand het puur ondernatuurlijke is en de subjectieve magnetische wil eveneens, dan weet je: ik kan me hier alleen vrij van houden wanneer ik mijn verstand spiritualiseer en mijn wil in het objectieve ontplooi.

De antroposofie is helemaal met dit geSpiritualiseerde verstand doorweven, ook wanneer er niet over gesproken wordt is dat zo. Maar het belangrijkste is wanneer er wel over gesproken wordt!

Als nu toch maar een aantal mensen hun leven zou willen wijden aan deze verheffing van dat grandioze mensenverstand boven het veld van elektriciteit en magnetisme! Dan zou dat het begin zijn van een nieuwe wereld. En dat begin zou er voor allen zijn.
Maar de mens vindt dat niet sensationeel genoeg, heeft er bovendien geen zin in en laat zich liever vangen in het net van erfelijkheid en materie dan een stap zelfstandig in vrijheid naar de geest te zetten.

Mieke Mosmuller

Ondernatuur door Mieke Mosmuller

Commentaren

  • Van


    wim velmans

    @
    13-11-2019 11:14:46

    toch is het heel mooi om te doen ,Wim

 » Lees verder

Het Zijn | Mieke Mosmuller

het-zijn-|-mieke-mosmuller

06-11-19 12:15:00,

door

Mieke Mosmuller

06-11-2019

0 commentaren
Print!

Wij willen als mensen op ons zelf staan en niet door KI geleefd worden. Maar we willen ook niet onder spanning gezet worden door een onzichtbaar elektromagnetisch veld. Het blijkt dat veel mensen goedgelovig zijn en er zonder meer van uitgaan dat datgene wat over 5G door de wetenschap en de overheid wordt gezegd juist is, maar er blijkt ook een grote groep mensen te zijn die geen vertrouwen heeft in de mededelingen dat dit hoogfrequente net onschadelijk zou zijn.

Zoals ik eerder zei mis ik de oplossing die voor de hand ligt, namelijk dat de mensen een uitweg zoeken uit de bevattelijkheid voor deze straling en tevens een uitweg zoeken uit het geleefd worden door KI. Als ik in de jaren 90 een lezing moest geven in een stad in Nederland, dan zat ik met de kaart van de betreffende stad op mijn schoot om de weg te zoeken. Ik ben werkelijk heel gelukkig met Google Maps, deze kaarten brengen mij soepel naar het gewenste adres. Wat een stress reductie is dat. Zo zou ik veel voorbeelden kunnen geven van de positieve werking van KI. Misschien vinden we ook positieve voorbeelden voor de werking van 5G…

Alleen moeten wij een tegenwicht bieden tegen de negatieve werking… We moeten in ons zelf toch echt een gebied vinden waarin we niet geleefd worden en niet bevattelijk zijn voor straling.

Deze keer een klein voorbeeld, waarbij ik telkens uit ga van het denken, omdat dit ons bewuste bezig zijn vertegenwoordigt.

We hebben in ons denken een sterk gewoonteleven, het functioneert vanzelf tamelijk perfect en dat maakt dat wij niet veel behoefte voelen om dit denken verder te onderzoeken of te vervolmaken. Dus blijft het een gewoonteproces.

Zo gebruiken wij in bijna elke zin het woord ‘zijn’ of een vervoeging daarvan en dat woord ‘zijn’ heeft een betekenis. Het wijst erop dat de spreker ervan uitgaat dat iets werkelijk zo is en wanneer het een object betreft, dat dit object bestaat. 

We zijn er niet aan gewend om eens dieper door te dringen in deze categorie van het zijn. Het is allemaal vanzelfsprekend. Maar doe eens een meditatie van de twee woorden ‘ik ben’.

 » Lees verder

De mens en 5G | Mieke Mosmuller

de-mens-en-5g-|-mieke-mosmuller

23-10-19 07:09:00,

door

Mieke Mosmuller

23-10-2019

4 commentaren
Print!

Het is een afschrikwekkend wereldbeeld om al in het derde millennium een techniek tot ontwikkeling te zien komen, die het tot stand brengt om de aarde in een elektromagnetisch harnas op te sluiten en om vanuit de aarde die opsluiting gaande te houden.

Je ziet het voor je: een elektromagnetisch korset rondom de aarde dat deze afsluit van de rest van de kosmos, geen enkele onbestraalde plaats meer op de gehele aarde; binnen die bol een leger levende mensen die in toenemende mate met hun innerlijke leven afhankelijk zijn van wat van buitenaf gestraald wordt en wat van binnenuit aan inhoud geleverd wordt. Ook het lichaam zal dan natuurlijk voortdurend onder invloed staan van de straling op de aarde zelf en komend van buiten af, uit het buitenaardse, doordat daar satellieten de aarde omcirkelen.

Het is bekend dat het wetenschappelijke onderzoek zo kan worden ingericht, dat het aantoont wat je verwacht, of wat je wilt dat het aantoont.

Wanneer je een twintigtal jaren terugkijkt dan herinner je je de tijd dat de bestraling vanuit de wifi en de zendmasten steeds sterker werd. Er waren nog altijd plaatsen op aarde waar je daar vrij van was die zijn er nu nog. Het heeft natuurlijk enige tijd geduurd voordat je dan bemerkt wat het effect ervan is: sterke prikkeling, haast, gejaagdheid, hartkloppingen, slecht slapen, hoofdpijn, het gevoel onder stroom te staan enzovoort. Je probeert aanvankelijk om die invloeden te vermijden, maar in de loop van de jaren merk je dan dat je eraan gewend raakt. Minder spanning, minder gejaagdheid, minder gevoel van elektrische stroom – en dan komt er een veld met hogere frequentie en je moet er opnieuw aan wennen.

Het is begrijpelijk dat veel mensen zich afvragen: Wat doet dit met onze lichamelijke gezondheid en wat doet het ons psychisch? Goed kan het niet zijn…  Het lijkt me zeer waarschijnlijk dat alle mogelijke vormen van klachten gebaseerd op haast en nervositeit toenemen, ook de klachten die tenslotte tot lichamelijke ziekte leiden, zoals hart- en longaandoeningen. Het mag zijn dat het wetenschappelijke onderzoek dit niet heeft aangetoond. Het is bekend dat het wetenschappelijke onderzoek zo kan worden ingericht, dat het aantoont wat je verwacht, of wat je wilt dat het aantoont.

 » Lees verder