Morele campagnes – Een mantel van ware oorlogen | Door Peter Frey | KenFM.de

morele-campagnes-–-een-mantel-van-ware-oorlogen-|-door-peter-frey-|-kenfm.de

08-09-20 07:14:00,

mensen gaan naar de oorlog door te doen alsof ze een nobel doel hebben.

Een commentaar van Peter Frey.

En al te gemakkelijk vallen ze in de valkuil en worden ze bruikbaar voor diegenen die zeer profane, diep egoïstische doelen nastreven. Onzorgvuldige mensen worden hun slachtoffer, waardoor ze echte empathie voor opgelegde verontwaardiging kunnen uitwisselen en tegen de belangen van de gemeenschap kunnen handelen, om nog maar te zwijgen van hun eigen belangen. Uiteindelijk is er geweld – en dit alles in de naam van het goede en de goede mensen waartoe men moet behoren om niet buitenspel gezet te worden. De campagne tegen het coronavirus die de regeringen hebben afgekondigd is geen uitzondering. De echte oorlogen op deze aardbol worden met twee maten gemeten.

Alle oorlogen die de wereld in de afgelopen decennia heeft gezien, waren in principe niet te koop voor de mensen. Omdat ze onrechtvaardig waren en nog steeds zijn. Daarom moest elk van deze onrechtvaardige oorlogen worden verpakt in het glanzende omhulsel van een rechtvaardige oorlog. Om mensen in een oorlog te drijven, die ze vervolgens uit een gevoel van legitimiteit leiden, moet men ze eerst manipuleren, ze in een gevoel van hopeloosheid en gebrek aan alternatieven drijven. Je moet hun vrije denken en ook hun zelfreflectieve empathische gevoelens vervangen door gevoelens van angst, hysterie en agressie.

Dit kan inderdaad gebeuren lang voordat de oorlog met militaire middelen wordt uitgevochten. Mensen gaan pas naar de oorlog als de oorlog een permanente plaats in hun ziel heeft gevonden.

Het is vooral de angst die de oorlog voedt, en de angst heeft een sterk, krachtig, vertrouwd beeld nodig. Een waar men alles aan toeschrijft wat men eerder geleerd heeft te zien als lelijk, vies en gevaarlijk, als kwaadaardig. Om de gemanipuleerde oorlog meedogenloos, meedogenloos en zonder enige echte empathie te kunnen voeren, moeten ze het gevoel hebben dat het breken van ethische categorieën – door buitengewone situaties – gelegitimeerd is.

Het vijandelijke beeld moet sterk zijn, duurzaam, het moet immanent zijn. Daarom worden mensen letterlijk getraind in zeer specifieke vijandbeelden.

Vijandelijke beelden zijn uitingen van laster. Als zodanig gebruikt om andere mensen te lokken in hun eigen oorlog,

 » Lees verder

Ons morele ongemak in de omgang met grenzen | Uitpers

ons-morele-ongemak-in-de-omgang-met-grenzen-uitpers

18-12-18 09:25:00,

Telkens wanneer ik de krant opensla, merk ik hoe verleidelijk het is zich door de onzekerheid van een complexe wereld in verandering op te sluiten in het eigen grote gelijk. Profilering en ideologische verstarring zijn daar vaak de jammerlijke politieke vertaling van. Daarom luister ik graag naar opiniemakers die het debat over onze ideeën zonder taboes durven aangaan en niet alle onbehagen meteen wegzetten als irrationeel. De Nederlandse publicist Paul Scheffer is zo iemand. In 2000 maakte hij naam met zijn essay ‘Het multiculturele drama’ en zeven jaar later publiceerde hij het boek ‘Land van aankomst’. In zijn boeken neemt hij op sterk gepolariseerde onderwerpen standpunten in die niet altijd even populair zijn in de progressieve kringen waaruit hij zelf voorkomt. Scheffer werd lange tijd gezien als de partij-ideoloog van de Nederlandse PvdA maar heeft in de loop der jaren harde kritiek over zich heen gekregen waardoor het gesprek vaak eindigde voordat het was begonnen.

In ‘De vorm van vrijheid’ zet hij opnieuw de thema’s uiteen waarmee hij regelmatig het nieuws haalt: de noodzaak om het debat te voeren over immigratie en de noodzaak te praten over de grenzen van Europa. In essentie gaat het boek over ons morele ongemak in de omgang met grenzen. Vanuit de rechtvaardigheidsgedachte vinden sommigen dat ons land de grenzen helemaal moet open gooien. Iedereen die hier wil komen wonen en werken is welkom. Vluchtelingen uit oorlogsgebieden kunnen we natuurlijk niet weigeren. Maar ook economische immigranten zijn een verrijking voor onze samenleving; wegens de schaarste op de arbeidsmarkt en de vergrijzing zijn ze broodnodig. Bovendien: waar zou iemand die zichzelf humaan noemt het recht vandaan halen om tegen deze mensen te zeggen: dit is ons stukje land, alleen voor ons eigen volk, en voor niemand anders? Waarom mogen anderen niet in onze rijkdom en voorspoed delen?

In zijn helder en gefundeerd betoog biedt Scheffer weerwerk tegen deze morele opvattingen en laat hij zien dat het onbekommerd toelaten van iedereen die maar wil, niet realistisch is. “Ik ben ervan overtuigd geraakt”, schrijft hij, “dat een open samenleving alleen binnen grenzen kan gedijen. Het zal hier dan ook niet gaan over de grenzen van de vrijheid, maar over de vrijheid van de grens”. “De vrijheid behoeft een vorm”, aldus de auteur en hij wijst daarbij vooral op de vele conflicten in de wereld: “De liberale democratieën van Europa kunnen zich in een chaotische omgeving van autoritaire staten niet zonder voorbehoud openen naar de buitenwereld.” Dit is geen pleidooi voor afsluiting tegenover de noden van onze omgeving,

 » Lees verder