Eénstaatoplossing kan stabiliteit voor Palestijnen én Israëli’s betekenen

Eénstaatoplossing kan stabiliteit voor Palestijnen én Israëli’s betekenen

29-04-18 10:09:00,

Israëli's, zowel Joden als Arabieren, protesteerden tegen de bezetting Palestijnse gebieden in 2010. Israëli’s, zowel Joden als Arabieren, protesteerden tegen de bezetting Palestijnse gebieden in 2010. © AFP

Eénstaatoplossing kan stabiliteit voor Palestijnen én Israëli’s betekenen, maar dan moeten we er wel over gaan praten
De stichting OneStateFoundation is in het leven geroepen om draagvlak te creëren voor de éénstaatoplossing
De huidige crisis in Gaza laat maar weer eens zien dat de tweestatenoplossing niets anders dan een diplomatieke fictie geworden is. De machtsongelijkheid tussen beide partijen is simpelweg te groot. Daarom is het tijd dat we gaan praten over de éénstaatoplossing, zo stelt de OneStateFoundation.

Door: Angélique Eijpe Willem Beelaerts van Blokland en Jaap Hamburger 24 april 2018, 19:18

De internationale gemeenschap heeft zich 25 jaar lang ingezet voor een tweestatenoplossing van het Palestijns-Israëlisch conflict. In die 25 jaar is de realiteit van de ene staat, die sinds de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook in 1967 al een feit was, alleen maar verder geconsolideerd. In het gebied als geheel, dat wil zeggen Israël en de bezette gebieden, heeft een bepaalde bevolkingsgroep volledige rechten, die een groep met een andere religie of etniciteit worden ontzegd.

De vraag dringt zich op in hoeverre het concept van een tweestatenoplossing op basis van onderhandeling tussen beide partijen eigenlijk ooit realistisch geweest is. Bij het antwoord daarop speelt de extreme machtsongelijkheid tussen beide partijen een belangrijke rol.

Crisisbeheersing
Hoe hebben we ooit kunnen denken dat de partijen gezamenlijk tot een enigszins rechtvaardig compromis zouden kunnen komen, zonder externe druk, die tot de dag van vandaag ontbreekt? Een tweede vraag is, hoe een proces dat in feite exclusief de bezetting van 1967 als uitgangspunt neemt en als de vermeende oorzaak van het conflict beschouwt, uiteindelijk tot een succesvol, houdbaar resultaat kan leiden.

Immers, dat uitgangspunt ontkent dat de wortels van dit conflict in 1948 liggen, toen het overgrote deel van de Palestijnse bevolking werd verdreven of vluchtte. Ondanks het feit dat het recht op terugkeer van deze vluchtelingen is erkend in resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de VN, blijft het moeilijk en pijnlijk, zowel voor Israël als de internationale gemeenschap, om als onderliggende oorzaak van het conflict deze vluchtelingenproblematiek te onderkennen en aan te pakken.  » Lees verder