Financiële stabiliteit als smoes voor crimineel gedrag

13-06-19 08:35:00,

Fraude met bijstand pakken we aan, maar fraude door bankiers blijft op een boete na onbestraft. Banken misbruiken hun publieke functie voor eigen gewin en wuiven te pas en te onpas met het argument ‘financiële stabiliteit’. De Tweede Kamercommissie Financiën onderzoekt hoe dit anders kan. Thomas Bollen deelt tijdens een hoorzitting vandaag zijn analyse: experimenten met publiek digitaal geld en een depositobank zijn een no-brainer.

Banken en bankiers komen weg met praktijken waarvoor ieder ander zou worden vervolgd. Banken frauderen met rentestanden en belastingen. Ze wassen zelfs op grote schaal geld wit voor drugskartels, criminelen en terroristen. Deze praktijken zijn bij onze grootste systeembanken geen incidenten, maar routine. Zo miste ING stelselmatig rode vlaggen bij witwasaffaires, manipuleerde de Rabobank de Libor-rente en was ABN Amro ook als staatsbank betrokken bij internationale dividendfraude.

Met veel geld op het spel is de verleiding groot om morele grenzen te overschrijden. Onze rechtsstaat kent daarom strenge wetten om zulke praktijken aan te pakken, schuldigen te berechten en daarmee anderen af te schrikken niet dezelfde misstappen te zetten.

Het is schadelijk voor de geloofwaardigheid van een rechtsstaat wanneer wetten niet stelselmatig worden gehandhaafd. Toch is daar in het geval van banken sprake van: ze onderhandelen met financieel toezichthouders en schikken met justitie. Geen bankier belandt achter de tralies. Ze betalen hoogstens een geldboete of compensatie die in schril contrast staat tot de gepleegde misdaad en de geleden schade.

‘Waarom moet een bijstandsmoeder wél voorkomen, maar wordt er bij ING niemand vervolgd voor grootschalig witwassen – terwijl de bank zojuist een schikking van 775 miljoen euro heeft mogen aftikken? En waarom zitten de gevangenissen vol met drugskoeriers die aan de grens gepakt zijn met een paar kilo cocaïne of heroïne, maar mochten de Rabobankiers die de miljarden van de Mexicaanse drugsmaffia witwasten, schikken voor 295 miljoen euro? Zoals ze ook al mochten schikken in de Libor-zaak, waarin Rabobankiers op grote schaal verboden afspraken maakten over rentetarieven?’ Deze vragen stelde collega Bart de Koning eerder op Follow the Money over fraudebestrijding. Klassenjustitie ondermijnt de rechtsstaat. Waarom gebeurt het dan toch?

Te groot om op te sluiten

Volgens De Koning is fraudebestrijding een politiek spel geworden,

 » Lees verder

Eénstaatoplossing kan stabiliteit voor Palestijnen én Israëli’s betekenen

Eénstaatoplossing kan stabiliteit voor Palestijnen én Israëli’s betekenen

29-04-18 10:09:00,

Israëli's, zowel Joden als Arabieren, protesteerden tegen de bezetting Palestijnse gebieden in 2010. Israëli’s, zowel Joden als Arabieren, protesteerden tegen de bezetting Palestijnse gebieden in 2010. © AFP

Eénstaatoplossing kan stabiliteit voor Palestijnen én Israëli’s betekenen, maar dan moeten we er wel over gaan praten
De stichting OneStateFoundation is in het leven geroepen om draagvlak te creëren voor de éénstaatoplossing
De huidige crisis in Gaza laat maar weer eens zien dat de tweestatenoplossing niets anders dan een diplomatieke fictie geworden is. De machtsongelijkheid tussen beide partijen is simpelweg te groot. Daarom is het tijd dat we gaan praten over de éénstaatoplossing, zo stelt de OneStateFoundation.

Door: Angélique Eijpe Willem Beelaerts van Blokland en Jaap Hamburger 24 april 2018, 19:18

De internationale gemeenschap heeft zich 25 jaar lang ingezet voor een tweestatenoplossing van het Palestijns-Israëlisch conflict. In die 25 jaar is de realiteit van de ene staat, die sinds de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook in 1967 al een feit was, alleen maar verder geconsolideerd. In het gebied als geheel, dat wil zeggen Israël en de bezette gebieden, heeft een bepaalde bevolkingsgroep volledige rechten, die een groep met een andere religie of etniciteit worden ontzegd.

De vraag dringt zich op in hoeverre het concept van een tweestatenoplossing op basis van onderhandeling tussen beide partijen eigenlijk ooit realistisch geweest is. Bij het antwoord daarop speelt de extreme machtsongelijkheid tussen beide partijen een belangrijke rol.

Crisisbeheersing
Hoe hebben we ooit kunnen denken dat de partijen gezamenlijk tot een enigszins rechtvaardig compromis zouden kunnen komen, zonder externe druk, die tot de dag van vandaag ontbreekt? Een tweede vraag is, hoe een proces dat in feite exclusief de bezetting van 1967 als uitgangspunt neemt en als de vermeende oorzaak van het conflict beschouwt, uiteindelijk tot een succesvol, houdbaar resultaat kan leiden.

Immers, dat uitgangspunt ontkent dat de wortels van dit conflict in 1948 liggen, toen het overgrote deel van de Palestijnse bevolking werd verdreven of vluchtte. Ondanks het feit dat het recht op terugkeer van deze vluchtelingen is erkend in resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de VN, blijft het moeilijk en pijnlijk, zowel voor Israël als de internationale gemeenschap, om als onderliggende oorzaak van het conflict deze vluchtelingenproblematiek te onderkennen en aan te pakken.  » Lees verder