Waarom banken bij faillissementen altijd aan het langste eind trekken

09-06-18 07:12:00,

Banken hebben de afgelopen jaren hun voorrangspositie bij faillissementen steeds verder verstevigd. Met dank aan zogeheten pandrechten en rechters bij de Hoge Raad. De gewone schuldeisers moeten daardoor steeds harder bloeden.

Dit stuk in 1 minuut

  • Jaarlijks laten failliete bedrijven miljarden aan schuld achter. Het is de taak van de curator om de resterende bezittingen te verdelen onder de schuldeisers.
  • Voor gewone schuldeisers is dit echter een ‘pauperparadijs’: zij zien gemiddeld nog geen 2 procent van hun vordering terug. Het salaris van de curator krijgt voorrang.
  • Maar baas-boven-baas zijn de banken. Die hebben door middel van zogeheten pandrechten voorrang op bijna alles en iedereen bij een faillissement.
  • De afgelopen jaren hebben banken deze voorrangspositie op alle mogelijke manieren steeds verder uitgebreid. Met alle gevolgen van dien voor gewone schuldeisers.


Lees verder

Eric Clapton soleerde Steppin’ out op een Gibson Les Paul-gitaar en Angus Young van AC/DC legde op zijn speciale SG ontelbare malen een Highway to Hell aan. Het Amerikaanse concern Gibson wist decennialang ’s werelds topgitaristen te verleiden en strikte zelfs Guns N’ Roses-ster Slash als brand ambassador. Dat is nu allemaal verleden tijd: de hofleverancier van de rock ‘n roll startte begin mei een Chapter 11–procedure om zich tegen een acuut faillissement te wapenen. Diezelfde bescherming gold echter niet voor Gibson Innovations Netherlands BV: op 15 mei viel het doek voor deze in Eindhoven gevestigde dochteronderneming, waar Gibson in samenwerking met Philips onder meer soundbars en koptelefoons produceerde.

Aan advocaat Floris Dix van Turnaround Advocaten de taak om het faillissement af te wikkelen. En hoewel het bedrijf vorig jaar nog een balanstotaal had van 121 miljoen euro, een omzet draaide van ruim 300 miljoen euro en 60 man personeel in dienst had, zit er voor de curator weinig muziek in dit faillissement. ‘Werkelijk alles van waarde is verpand: van de aandelen, tot de voorraden, debiteuren, banksaldi, handelsnamen, IE-rechten en inventaris aan toe,’ zegt Dix teleurgesteld. Hij geeft aan dat door verpanding zijn werk als curator vrijwel onmogelijk wordt gemaakt: ‘Er was niet eens een paar honderd euro om het telefoonnummer in de lucht te houden.’ 

Schuldeisers de dupe

Bijkomend probleem: Dix moet uit deze (lege) boedel ook zijn eigen salaris betalen.

 » Lees verder

Waarom hoopt Britse regering dat we de Skripals stilletjes vergeten?

04-06-18 12:30:00,

Op 4 maart 2018 werd Russisch dubbelspion Sergei Skripal samen met dochter Yulia op Britse bodem “vergiftigd met levensgevaarlijk zenuwgas Novichok”. 28 landen wezen 153 Russische diplomaten uit en troffen sancties. Sindsdien lijkt de zaak van de aardbodem verdwenen. Drie maand later is de Britse krant The Independent de eerste om heel voorzichtig kritische vragen te stellen. De eerste barst in dit bizarre verhaal?

Op 4 maart 2018 werd de wereld opgeschrikt door het nieuws dat de Russische regering van president Poetin op Britse bodem een moordpoging zou hebben ondernomen tegen voormalig dubbelspion Sergei Skripal. De Britse regering was onmiddellijk zeker van de ‘feiten’. Skripal was samen met zijn dochter Yulia vergiftigd met levensgevaarlijk zenuwgas Novichok (‘novichok’ betekent ‘nieuweling, nieuwkomer’). Beide slachtoffers verkeerden in levensgevaar en zouden zelfs na herstel meer dan waarschijnlijk (‘most probably’) zware en onherroepelijke fysische schade oplopen.

Brits eerste minister Theresa May kreeg onmiddellijk de steun van 28 landen die haar verontwaardiging deelden en samen 153 diplomaten uitwezen, één daarvan door de Belgische regering. De moordpoging werd veroordeeld als een schandalige misdaad “zonder voorgaande sinds het einde van de Koude Oorlog”. De zaak kwam tot op de VN-Veiligheidsraad, waar alleen een Russisch veto kon verhinderen dat ook de VN deze misdaad veroordeelde.

Grootste sensatie sinds einde Koude Oorlog

Het was dagenlang sensationeel frontpaginanieuws, de ene na de andere expert kwam zijn interpretatie geven van de redenen waarom Rusland dit had gedaan. Het debat ging daarbij niet over de vraag ‘of’ Rusland al dan niet de dader was van deze aanslag, maar ‘waarom’ Rusland deze aanslag had gepleegd, want dat laatste was boven alle twijfel verheven.

Een aantal waarnemers plaatsen onmiddellijk grote vraagtekens bij de hele zaak, waaronder Craig Murray, voormalig Brits ambassadeur in Oezbekistan van 2002 tot 2004. Tijdens zijn mandaat daar had hij geprotesteerd tegen de gruwelijke folterpraktijken van het regime van president Karimov, waar gevangenen werden mishandeld die door Groot-Brittannië, de VS en andere landen aan het land waren uitgeleverd. De Britse Labour-regering onder leiding van eerste minister Tony Blair weigerde de samenwerking met de Oezbeekse inlichtingendiensten stop te zetten en Murray werd ontslagen uit de diplomatieke dienst.

Murray was tijdens die korte periode in Oezbekistan echter ook een van de monitoren van de ontmanteling door de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (Engelse afkorting OPCW) van een gifgasfabriek in Oezbekistan die nog dateerde uit de tijd dat het land deel was van de Sovjet-Unie.

 » Lees verder

Waarom Libië een failed state werd

08-05-18 06:50:00,

In het Noord-Afrikaanse land werd in 2011 door westerse interventie een regimewissel doorgezet. Voorgewende reden was dat Khadaffi grof geweld zou gebruiken tegen de burgerbevolking. In feite werd het ooit welvarende land vanwege westerse belangen in chaos en ellende gestort.

Sinds 2015 geldt Libië als een van de grootste doorgangslanden voor de Afrikaanse migratie naar Europa. In het afgelopen jaar probeerden landen als Frankrijk en Italië de massale transit vanuit Libië in overladen en vaak niet zeewaardige boten te kanaliseren. Wat alleen al moeilijk bleek omdat er in Libië geen centraal gezag is dat de controle over de gehele Libische kust uitoefent. Of het teruglopen van de migratiestroom in het najaar van 2017 het gevolg is van onderhandelingen met lokale warlords of toch vooral met het jaargetijde samenhangt, zal de komende maanden blijken. De situatie in de Libische kampen is in ieder geval nauwelijks verbeterd.

Opdat niet in vergetelheid raakt hoe het tot deze tragedie gekomen is en wie daarvoor verantwoordelijk is, is het van belang om de aanvalsoorlog tegen Libië in herinnering te roepen, die ruim zeven jaar geleden, in maart 2011, begon. Op 1 mei 2003 verklaarde de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush de Irak-oorlog voor succesvol beëindigd. Enkele dagen later verkondigde John Gibson, een leidende manager van de Halliburton’s Energy Service Group, in een interview: “We hopen dat Irak de eerste dominosteen is en dat Libië en Iran aansluitend vallen. We houden er niet van uit markten buitengesloten te worden, omdat dit onze concurrenten een oneerlijk voordeel verschaft.” De voorzitter van de raad van toezicht van Halliburton van 1995 tot 2000 was Richard (Dick) Cheney, voordat hij in 2001 vicepresident van de Verenigde Staten werd.

In 2011 moest de Libische dominosteen vallen. Bewust misleidende berichten over slachtingen die de Libische regering aan zou richten onder demonstranten leidden op 17 maart tot Resolutie 1973 van de VN-Veiligheidsraad, waarmee een wapenembargo en een no-fly-zone werden opgelegd. Op 19 maart begonnen Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten luchtaanvallen op Libië, totdat de NAVO de oorlogsvoering op 31 maart overnam. Tegen de zomer van 2011 had de door Resolutie 1973 voorziene beperkte interventie ter bescherming van burgers zich ontwikkeld tot een tegen het internationaal recht indruisende campagne voor regime change. De uitkomst was de politieke en economische instorting van Libië,

 » Lees verder

Waarom de ‘Noord-Syrische’ staat er niet zal komen

24-04-18 08:40:00,

Op dinsdag 10 april jongstleden was er op het initiatief van ‘Sallux’, de denktank van de pan-Europese partij ECPM, een conferentie plaats onder de naam ‘A future for democracy in Syria’.

Meer specifiek ging het over de toekomst van DFNS, Democratic Federation of Northern Syria. Een bestuur dat zichzelf heeft gevormd in het Noord-Oosten van Syrië. In dit gebied leven Koerden, Assyriërs, Turkmenen, Syriërs, … en staat onder controle van de Syrian Democratic Forces. Zij vroegen aandacht voor de humanitaire crisis die dankzij de Turkse agressie (Afrin, Idlib,…) is ontstaan.

In het panel zaten onder ander Branislav Skripek (ECR-fractie Europees Parlement), Sanharib Barsom (Co-president van DFNS), Sanharib Barsom (Co-president van het kanton Jazira) en een aantal leden van de bestuursraad van DFNS. Het Geopolitiek Instituut Vlaanderen – Nederland was uitgenodigd op dit congres.

De vragen gingen om een halt toe te roepen aan de Turke militaire interventie in de regio, te helpen aan de heropbouw van de regio, een zetel bij de VN, hulp bij het onderwijs en hulp voor een veilige terugkeer van vluchtelingen. Buiten ogenschijnlijk nobele doelstelling rest de vraag wat de slaagkansen zijn van een zelfstandige regio in het Noordoosten van Syrië.

Turkse agressie

Het Turkse militaire offensief is nog volop bezig, en de vraag is of ze bij de Europese Unie gehoor krijgen op hun vraag om deze interventie te stoppen. De Europese Unie is natuurlijk al lang specialist in met een moreel vingertje te wijzen als het gaat om landen te veroordelen. Maar handelen is nog iets anders, laat staan dat ze militair iets gaan doen om het Turkse leger tegen te houden.

Bovendien heeft de EU Turkije momenteel nodig. De honderdduizenden vluchtelingen die zich momenteel in Turkije bevinden, zouden geen goed nieuws zijn voor de publieke opinie in Europa, als die plots richting het Europese continent zouden komen.

De grootmacht die wel een rol van betekenis zou kunnen spelen, of moeten spelen voor de Syrian Democratic Forces, zijn de Verenigde Staten. Echter heeft Afrin al wel bewezen dat wanneer NAVO-bondgenoot Turkije in het spel komt meespelen, de bescherming wegvalt voor de Koerdische milities. Als de Verenigde Staten moeten kiezen tussen Turkije en DFNS gaan de VS niet riskeren dat Turkije zich verder afkeert van de NAVO.

 » Lees verder

Waarom Moldavië zich niet zal verenigen met Roemenië

26-03-18 07:49:00,

Zondag hebben enkele tienduizenden Moldaviërs en een aantal Roemeense oppositieleiders in de Moldavische hoofdstad Chisinau gedemonstreerd voor vereniging van Moldavië en Roemenië. Beide landen delen een taal en een deel van hun geschiedenis met elkaar. Toch is het zeer onwaarschijnlijk dat de vereniging in de nabije toekomst tot stand komt.

Moldavië is in zijn huidige vorm ontstaan in 1991 door het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. De naam ervan verwijst naar een historisch vorstendom, dat zowel de huidige staat Moldavië als de gelijknamige Roemeense provincie omspande, alsmede enkele gebieden die nu in Oekraïne liggen. Dit vorstendom kwam al snel onder Ottomaanse invloed te staan en werd uiteindelijk een Ottomaanse vazalstaat. Aan het einde van de Russisch-Turkse oorlog, in 1812, viel het oostelijke deel van Moldavië tussen de rivieren de Proet en de Dnjestr, Bessarabië genoemd, aan het Russische Rijk toe, dit gebied vormt ruwweg de huidige republiek Moldavië plus de Boedzjak, die nu in Oekraïne ligt. In het kielzog van de Russische Revolutie werd in 1917 in Chisinau een Moldavische Republiek uitgeroepen, die zich daarna prompt aansloot bij Roemenië.

Roemenië zelf is echter ook een jonge staat, want dit land kwam pas in de jaren ’60 van de 19e eeuw tot stand, door samenvoeging van het vorstendom Walachije en het niet-Russische deel van het vorstendom Moldavië. Na de Eerste Wereldoorlog ontmantelden de geallieerden het Oostenrijk-Hongaarse rijk en werd Transsylvanië bij Roemenië gevoegd. Door de aansluiting van enerzijds Transsylvanië en anderzijds Bessarabië, bereikte Roemenië zijn grootste omvang. In de Tweede Wereldoorlog verloor Roemenië Moldavië echter weer aan de Sovjet-Unie.

De geopolitiek van Roemenië

Het gebied van het huidige Moldavië heeft al met al slechts zo’n 23 jaar deel uitgemaakt van Roemenië. De Moldaviërs en Roemenen worden dan wel samengebonden door een gedeelde taal, maar dat is op zichzelf niet genoeg basis om tot staatkundige eenheid te komen. Daarbij komt dus dat de historische band tussen de landen relatief zwak is. Doordat Moldavië lange tijd deel uit heeft gemaakt van het Russische Rijk en de Sovjet-Unie, heeft het volk een andere mentaliteit gevormd dan het volk in Roemenië. Ook heeft de economische structuur zich heel anders ontwikkelt.

Overigens is ook binnen Roemenië zelf een groot onderscheid in mentaliteit en culturele oriëntatie te zien tussen Transsylvanië enerzijds en Walachije en Moldavië anderzijds.

 » Lees verder