Zestig jaar Cubaanse Revolutie | Uitpers

zestig-jaar-cubaanse-revolutie-uitpers

01-01-19 07:02:00,

Een verjaardag die kan tellen, op een ogenblik dat Cuba, eens te meer, een nieuwe weg inslaat.

Wat men ook mag denken van het Cuba van vandaag, de prestaties van dit kleine land in zijn strijd tegen grootmacht V.S. dwingen alle respect af.

Op 1 januari 1959 verdreef Fidel Castro dictator Fulgencio Batista. Hij werd triomfantelijk binnen gehaald in Santiago de Cuba en later in Havana. Hij verklaarde uitdrukkelijk geen communistische revolutie te willen.

In augustus 1960 werden de diplomatieke betrekkingen met de V.S. verbroken. In april 1961 vielen een paar honderd anti-castristen de Varkensbaai binnen maar werden glansrijk verslagen. In datzelfde jaar nog brak de rakettencrisis los tussen de V.S. en de Sovjet-Unie. In oktober 1967 stierf Che Guevara in de Boliviaanse jungle. Na de val van de Sovjet-Unie moest Cuba in 1999 een ‘Bijzondere Periode’ afkondigen die de welvaart van het land een zware klap toebracht.

Cuba is helaas altijd een speelbal in het geopolitieke spel gebleven. De steun van de Sovjet-Unie was cruciaal voor de overleving van het regime. Daarna kwam de steun van het rijke Venezuela, vandaag moet opnieuw toenadering worden gezocht tot Rusland en China. ‘Cuba is een betrouwbare en strategische bondgenoot en partner’, stelde Poetin in zijn boodschap aan huidig president Díaz-Canel.

Vandaag staat er voor het eerst geen Castro meer aan het hoofd van het land.

Cuba biedt zichzelf als verjaardagscadeau een nieuwe grondwet aan. De maatschappij is sterk veranderd, zeer zeer langzaam wordt het economisch systeem ietwat geopend, maar de communistische partij blijft alleen heersen.

We kunnen enkel bewondering hebben voor de manier waarop dit kleine land heeft weten stand te houden tegen de V.S. en waarop de sociaal-economische rechten er werden verwezenlijkt. Met de politieke rechten blijft het sukkelen, en het ziet er niet naar uit dat er snel verandering in komt.

Cuba heeft in eerste instantie een geweldig gebrek aan financiële middelen voor zijn infrastructuur, zijn huisvesting, zijn openbare diensten. De ongelijkheid is helaas sterk toegenomen en houdt verband met het al dan niet toegang hebben tot buitenlandse valuta. De bevolking is bijzonder creatief in het bedenken van ‘oplossingen’, of die duurzaam kunnen zijn is echter een andere vraag.

Ook hier moet men zich afvragen: had zestig jaar revolutie geen beter resultaat kunnen opleveren?

 » Lees verder

Colombia, zestig jaar al zeer gewelddadig, toch geen ‘regime’

colombia-zestig-jaar-al-zeer-gewelddadig-toch-geen-8216regime8217

14-11-18 10:05:00,

Colombia is het enige Latijns-Amerikaanse land dat zich aansluit bij de oproep voor een militaire invasie in buurland Venezuela door VS-president Trump. Brazilië onder Bolsonaro volgt binnenkort. Hét argument is de verslechterde mensenrechtensituatie in Venezuela de voorbije vier jaar. Colombia is ondertussen al zestig jaar het meest gewelddadige land van Latijns-Amerika. Toch wordt de regering daar nooit een ‘regime’ genoemd …

Het was een historische mijlpaal. Vredesakkoorden op 24 november 2016 na 50 jaar interne gewapende conflicten tussen het reguliere leger en guerrillastrijders. Alhoewel. De strijders van de grootste verzetsbeweging FARC legden toen de wapens neer, maar niet de andere guerrilla, het kleinere Nationaal Bevrijdingsleger (ELN.) Die zijn nu ook al geruime tijd aan het onderhandelen. Blijkbaar zijn ze niet happig om er vaart achter te zetten. Niet te verwonderen als we de kwalijke reputatie van de Colombiaanse staat en opeenvolgende regeringen in acht nemen. 

Een eerste vredesakkoord mondde uit in uitroeiing

Begin jaren 1980 probeerden de FARC-leiders reeds een eerste keer een vredesakkoord te bereiken met toenmalig president Belisario Betancur. In 1984 werd effectief een akkoord ondertekend. Als resultaat stichtten het jaar daarop verschillende verzetsfracties de politieke partij Unión Patriótica (UP).

Het vredesakkoord werd echter niet in de praktijk uitgevoerd. Wel integendeel. De belangrijkste leiders van de UP werden vermoord en met hen duizenden partijleden. De Inter-Amerikaanse Commissie voor de Mensenrechten in Washington verklaarde daarover: “… deze zaak behelst opeenvolgende en zware schendingen van de mensenrechten tegen meer dan 6.000 personen, die actief waren in de UP in 1984”. De Commissie besloot dat “de onderzoeken onvoldoende waren en geen echte opheldering over de verantwoordelijken van de uitroeiing opleverden”.

Een half vredesakkoord in 2016

Het recente vredesakkoord tussen de FARC en Colombiaans president Juan Manuel Santos in november 2016 ging gepaard met veel officiële bombarie. Niet zo onder brede lagen van de bevolking die al decennia lang in een gewelddadige maatschappij overleeft en die door politieke propaganda misleid wordt, vooral van senator (en voormalig president) Álvaro Uribe .

President Santos legde het akkoord voor aan de bevolking in een referendum, maar die keurde het af, ook het Colombiaanse Congres wrong tegen. Na het mislukte referendum eiste de oppositie onder leiding van Uribe aanpassingen aan het bereikte akkoord.

Uribe was zelf president van 2002 tot 2010.

 » Lees verder