Friedward Husemann: – 2021 – 23 December – De zoektocht naar de nieuwe Isis, de goddelijke Sophia

De zoektocht naar de nieuwe Isis, de goddelijke Sophia


Nieuwsbrief over Antroposofie

Beste vrienden,

De mythe van Osiris vertelt hoe Osiris door zijn broer Typhon (Seth of Ahriman) werd gedood en later ook in stukken werd gehakt. Osiris werd in de Nijl gegooid en meegevoerd naar Azië. Zijn vrouw Isis ging op zoek naar de verloren Osiris en vond zijn veertien stukken terug, die zij elk afzonderlijk in de Egyptische grond begroef. Osiris was een zonnewezen en werd door deze transformatie een aards wezen. De Egyptenaar zag de vruchtbaarheid van de aarde van lente tot herfst verbonden met deze tot aarde geworden kracht van Osiris.

In Christus, die zich door het Mysterie van Golgotha met de aarde verenigde, verscheen een macht die gelijkenis vertoonde met de zonnegod Osiris, maar die niettemin veel grotere dingen tot stand bracht. Zoals Osiris verloren ging voor de Egyptenaren, zo kan de Christus niet verloren gaan voor ons. Hij is met ons, alle dagen, tot aan het einde der tijden (Mattheüs 28:20). Maar wat daadwerkelijk voor ons verloren is gegaan, is de wijsheid om de Christus te begrijpen. Deze wijsheid werd vroeger de goddelijke Sophia genoemd. R. Steiner noemt haar in dit verband Isis en bedoelt daarmee hetzelfde. De gnostici noemden haar Pistis-Sophia. Antroposofie wil een gids zijn naar deze Sophia. In die zin noemde R. Steiner haar ook Anthroposophia.

Na wat voor ons verloren is gegaan, geldt vandaag een nieuwe mythe in terugblik op de Egyptische tijd. Toen ging Osiris verloren, nu ontbreekt ons Isis. Net zoals Osiris gedood werd door Ahriman, werd Isis gedood door Lucifer. Hoe kunnen we deze daad van Lucifer herkennen?

De gnosis, die Origenes en Clement van Alexandrië nog vertegenwoordigden, begreep het mysterie van Golgotha in zijn geheel en vatte Christus op als het goddelijke zonnewezen dat drie jaar lang in de mens Jezus werkte. Deze gnosis werd vervolgens vanaf de 3e eeuw na Christus door de Christelijke Kerk uitgeroeid. Bovenzinnelijk correspondeerde dit gebeuren ermee dat Lucifer Isis heeft gedood. Het gevolg van deze dood was dat Isis in de wereldwijdten van de kosmos werd begraven. Osiris werd in de aarde begraven, Isis in de wereldwijdten. Dit komt overeen met het feit dat, ten laatste sinds Copernicus, de kosmos voor ons een lege ruimte is geworden, waarin alleen de dode lijn en de uiterlijke mechanica gelden. In werkelijkheid leeft de kleurenaura van Isis in de kosmos. Het was in het licht van deze kleurrijke, levende Isis dat Goethe’s kleurenleer tot stand kwam, terwijl Newton slechts de in de kosmos gedode Isis kon bevatten. In werkelijkheid wordt de kosmos bezield door geestelijke wezens van de meest uiteenlopende aard. Dit alles is voor ons verloren gegaan omwille van de vrijheid. Dit alles moet individueel herwonnen worden met de hulp van de Christusimpuls.

Met de Christus in ons hart, kunnen we de nieuwe Isis terugvinden in de wijdten van de wereld. Het hoofdstuk “Wereldevolutie en het Menselijk Wezen” in het boek “De Wetenschap van de geheimen der ziel” bevat in deze zin de wijsheid van de hervonden Isis. Het bevat ook een christologie die de wedergeboorte van de individuele mens terugvoert tot een uitwerking van de vooraardse Christus toen hij nog op de zon woonde. Zo wordt Isis voor ons de levende Sophia, de geestelijke Maria, zoals R. Steiner haar ook noemt, de Anthroposophia, wat in dit verband telkens hetzelfde betekent.

Hartelijke kerstgroeten,
Friedwart Husemann

Originele (Duitse) tekst:

Die Suche nach der neuen Isis, der göttlichen Sophia

Rundbrief zur Anthroposophie

Liebe Freunde

Der Osiris Mythos erzählt, wie Osiris von seinem Bruder Typhon (Seth oder Ahriman) getötet und später auch zerstückelt worden ist. Osiris wurde in den Nil geworfen und nach Asien geschwemmt. Seine Gemahlin Isis suchte nach dem verlorenen Osiris und fand seine vierzehn Stücke wieder, die sie jedes einzeln in der ägyptischen Erde begrub. Osiris war ein Sonnenwesen und wurde durch diese Verwandlung ein Erdenwesen. Der Ägypter sah die Fruchtbarkeit der Erde vom Frühling bis zum Herbst mit dieser zur Erde gewordenen Osiris Kraft verbunden. 

In Christus, der durch das Mysterium von Golgatha mit der Erde sich verbunden hat, erschien eine Kraft, die dem Sonnengott Osiris ähnlich ist, aber doch viel Größeres bewirkt hat. So, wie den Ägyptern der Osiris verloren gegangen ist, so kann uns der Christus nicht verloren gehen. Er ist bei uns alle Tage bis an der Welt Ende (Matthäus 28,20). Was uns aber tatsächlich verloren gegangen ist, das ist die Weisheit, um den Christus zu verstehen. Diese Weisheit nannte man früher die göttliche Sophia. R. Steiner nennt sie in diesem Zusammenhang die Isis und meint damit dasselbe. Die Gnostiker nannten sie Pistis-Sophia. Die Anthroposophie will eine Führerin zu dieser Sophia sein. In diesem Sinne nannte R. Steiner sie auch Anthroposophia. 

Nach dem, was uns verloren ging, gilt im Rückblick auf die ägyptische Zeit heute ein neuer Mythos. Damals ging der Osiris verloren, heute fehlt uns die Isis. So wie damals der Osiris von Ahriman getötet worden ist, so wurde die Isis von Luzifer getötet. Woran können wir diese Tat Luzifers erkennen? 

Die Gnosis, die Origenes und Clemens von Alexandrien noch vertraten, hat das Mysterium von Golgatha umfassend verstanden und Christus als das göttliche Sonnenwesen begriffen, das in dem Menschen Jesus drei Jahre lang gewirkt hat. Diese Gnosis wurde dann ab dem 3. Jahrhundert nach Christus von der christlichen Kirche ausgerottet. Dem entsprach übersinnlich der Vorgang, dass Luzifer die Isis getötet hat. Die Folge dieses Todes war, dass Isis in den Weltenweiten des Kosmos begraben worden ist. Osiris wurde in der Erde begraben, die Isis in den Weltenweiten. Dem entspricht, dass uns spätestens seit Kopernikus das Weltall zu einem leeren Raum geworden ist, in dem nur die tote Linie und die äußere Mechanik gelten. In Wahrheit lebt im Kosmos die Farbenaura der Isis. Im Hinblick auf diese farbenglänzende, lebendige Isis ist Goethes Farbenlehre entstanden, während Newton nur die im Kosmos getötete Isis begreifen konnte. In Wahrheit ist der Kosmos belebt von geistigen Wesen verschiedenster Art. All das ging uns um der Freiheit willen verloren. All das muss mithilfe des Christusimpulses individuell wieder errungen werden. 

Mit dem Christus im Herzen können wir die neue Isis in den Weltenweiten wiederfinden. Das Kapitel „Die Weltentwicklung und der Mensch“ in dem Buch „Die Geheimwissenschaft im Umriss“ enthält in diesem Sinne die Weisheit der wiedergefundenen Isis. Sie enthält auch eine Christologie, welche die Wiederverkörperung des einzelnen Menschen auf eine Wirkung des vorirdischen Christus, als er noch auf der Sonne wohnte, zurückführt. So wird uns die Isis zur lebendigen Sophia, zur geistigen Maria, wie R. Steiner sie auch nennt, zur Anthroposophia, was in diesem Zusammenhang jeweils dasselbe bedeutet.

Herzliche Grüße zu Weihnachten

Ihr Friedwart Husemann